در سالروز شهادت مظلومانه بی بی رقیه (س) دور هم جمع شدیم و عزاداری کردیم. سعی می کنیم در این گزارش، این مراسم را از ابعاد مختلف مورد بررسی قرار دهیم. با ما در ادامه همراه باشید.
- پیش منبر: کربلایی مهدی خدادادی، کربلایی محمدیوسف هاشمی
- سخنران: استاد مجید خزلی
- مداح: کربلایی محمد چلیپا
برای تمامی این عزیزان و خانواده گرامی شان آرزوی سلامتی و توفیق روزافزون داریم.
گزارش تصویری:
گزارش متنی:
گزیده سخنان استاد مجید خزلی در مراسم شهادت بی بی رقیه (س)
یک سوالی هست و این سوال هم اینه که این دینی که باهاش پیوند خوردید؛ چه مزیتی در زندگی تان داشته است؟. این سوال در کشورهای دیگر کمتر و در کشور ما بیشتر مطرح می شود. یک فرد مذهبی مانند ما باید با اطلاعات کامل به سراغ پاسخ این سوال برود.
آیا ما می توانیم به درستی از مکتب شیعه و دین مان دفاع کنیم؟ این بحث خیلی خیلی زیاد جای گفتگو دارد. بزرگان دین طوری صحبت کرده اند که می تواند زندگی مان را به کلی تغییر دهد. قرآن یک پکیج کامل برای ما در نظر گرفته است. امروزه یک سری کلاس ها تحت عنوان توسعه فردی و غیره راه اندازی شده اند. شرکت در این کلاس خیلی هم خوب است؛ در مقابل دینِ ما سخنانی را بیان کرده است که فراتر از تجربه افراد می باشد. این سخنان مستقیم از خالق ما رسیده است؛ کسی که ما را به خوبی می شناسد و با نقاط قوت و ضعف ما آشنا است.
آیا اطراف مان را به درستی نگاه می کنیم؟
اگر بخواهیم اطراف مان را تعریف کنیم؛ به چه نخوی معرفی می کنیم؟ فرستادگان الهی گفته اند که آیا چشمتان به خوبی های جهان باز شده است یا خیر؟ یکی از اسامی و صفت های خداوند، درمان کننده استخوان های شکسته است. یعنی اوست که دردهای ما را می بیند و آنها را خوب می کند. هر روز صبح که از خواب بیدار می شویم؛ باید از وی تشکر کرد. او می توانست به راحتی آن روز را روز مرگ ما قرار دهد؛ امّا آن را یک روز دیگر از زندگی ما قرار داد.
ما وقتی شروع کنیم به نگاه کردن به اطراف مان، حال مان دگرگون می شود. ما باید صفت های خداوند را بدانیم و درک کنیم. ما هر کاری هم کنیم نمی توانیم حتی یکی از خوبی های پروردگار را جبران کنیم. اوست که خداوند مهربانِ بخشاینده است.
انسان باید همواره خود را به خداى خويش بسپارد و معتقد باشد كه عبادات و طاعات او شايسته مقام پروردگار نيست و هر چه از خداوند بدو رسيده است، سراسر لطف واحسان است؛ نه اين كه به خاطر انجام عمل، مستحقّ احسان بوده است. ولى متأسّفانه، اين انسان ضعيف گاهى تفكّر نمى كند و به چند ركعت نماز و به چند روز، روزه خود مغرور شده، خود را بهشتى مى داند، بلكه بهشت را بر خود واجب مى شمارد. همين انسان ناگهان چشم باز مى كند؛ مى بيند بى ايمان از دنيا رفته است!
فرازهایی از دعای عرفه