بسم الله الرحمن الرحیم
گوشه ای دلتنگی…
نمی دانم از کجا شروع کنم،از دلتنگی هایم بگویم یا از روز هایی که خسته میشوم و دلم میخواهد کسی باشد که حرف هایم را بدون اینکه قضاوتم کند بشنود.
آقا جان می گویند شما امام زمان مایی،اما چقدر از شما دور افتاده ایم؟
چقدر نامتان را بر زبان می آوریم بی آنکه واقعا بشناسیم تان؟
چقدر برای ظهور تان دعا میکنیم اما برای شبیه شدن به آنچه از ما انتظار داری قدم برنمی داریم؟
مولای من،من هم مثل خیلی ها اشتباه کردم،غفلت کردم،گاهی در شلوغی دنیا
خدا را فراموش کرده ام،و گاهی با دل شکسته دنبال راهی برای برگشتن بودهام.
آقای من،من نمیخواهم وقتی گرفتارم به یادتان بیفتم،نمی خواهم رابطه ام با شما فقط برای حاجت هایم باشد،من میخواهم شما را بشناسم و از شما یاد بگیرم و طوری زندگی کنم که اگر روزی ظهور کردید از دیدن حقیقت شرمنده نباشم.
آقا جان این روز ها نام مادر مان را بر زبان می آوریم برای غربتش اشک می ریزیم و از مظلومیتش می گوییم اما چقدر به شما که وارث این غم هستید فکر میکنیم؟!
چقدر از حال دل شما در این شب ها خبر داریم؟
پس از خودم می پرسم که ما فقط به محبت اهل بیت اکتفا کردیم یا برای شناخت راهش قدم برداشته ایم؟!
امام زمان من! من ماهان رمضان زاده
به عشق مادرم فاطمه سلام الله علیه عهد می بندم
زین بعد یک اخلاق خوب به خودم اضافه میکنم و از یک اخلاق بد پرهیز میکنم
و تا لحضه مرگم ذره ای از ارادتم به این خاندان کم نشود.
امام زمان
من ماهان رمضان زاده
وجود شما را حس می کنم.
اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان.
۱۴۰۵/۷/۳۰
