امام زمان (عج) حی و حاضر است و ما یقین داریم که ایشان بالاخره تشریف خواهند آورد. در این نوشتار سعی کرده ایم مراسم استغاثه به امام زمان (عج) را از جهات مختلف مورد بررسی قرار دهیم. ابتدای کار جا دارد عوامل اجرایی این مراسم را به اطلاع شما عزیزان برسانیم. با ما در ادامه همراه باشید.
- پیش منبر: کربلایی محمدیوسف هاشمی
- سخنران: حجت الاسلام سید علی موسوی
- مداح: کربلایی محمد چلیپا
برای تمامی این عزیزان و خانواده گرامی شان آرزوی سلامتی و توفیق روزافزون داریم.
گزارش تصویری:
گزارش متنی:
مشروح سخنان حجت الاسلام سید علی موسوی در مراسم استغاثه به امام زمان (عج) آبان 1405
مقدمه، توسل و صلوات
میخواهیم شما رو قسم بدیم آقا به حق چادر خاکی مادرم… الله اکبر… آقا به حق چادر خاکی مادرمان، آقا به حق داغ دل مرتضی (ع). بیایم… بیا با همه وجود صداش بزن، هم تسلا بده، هم تجدید بیعت کنیم: «یا صاحبالزمان (عج)، یا صاحب القوة، الامان من فتن آخر الزمان، السلام علیک یا بقیه الله فی ارضه و رحمه الله و برکاته». عرض تعزیت و تسلیت به ساحت مقدس امام زمان (عج)، و به جهت تعجیل در امر فرجشون انشاءالله که ما و گذشتگان و آیندگانمون در زمره یاران، منتظران و مستشهدین در رکاب حضرتشون باشیم، صلواتی ختم بفرمایید. (اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم).
بیان احکام شرعی: احکام شک در نماز و عبادات
یکی دو مطلب شرعی عرض کنم، جلسه رو انشاءالله نورانی است، نورانیتر کنیم. شک از وسوسههای شیطانه؛ اساساً شیطان سلطنتی بر ما نداره، ولی تا دلت بخواد میتونه ایجاد شک و شبهه و وسوسه بکنه.
آمد محضر امام باقر (ع)، شخصی گفت: آقا من در نماز خودم زیاد شک میکنم. حضرت فرمود: اگر در نمازها زیاد شک میکنی، به شک خودت اعتنا نکن، نمازتو ادامه بده. چرا؟ حضرت فرمود زیرا شک از وسوسههای شیطان است؛ یعنی تو اگر زیاد به شکت اعتنا کنی، عملاً مطیع شیطان شدی. پس اجازه نده که کثیرالشک بشی و شیطان تو رو به وسوسه وادار بکنه.
روایت دیگر
یا در روایت دیگر، زراره و ابوبصیر آمدن محضر امام صادق (ع) عرض کردن: آقا، شخصی در تعداد رکعت نمازش شک میکنه. امام (ع) فرمود نمازشو دوباره بخونه. خب میدونید اگر در تعداد رکعت، مثل نماز دو رکعتی یا حتی در چهار رکعتی در دو رکعت اول ما شک پیدا کنیم و شکمون هیچجوره تو ذهن ما تبدیل به یقین نشه که ما رکعت چندمیم، نماز باطله. بعد سؤال رو ادامه دادن، گفتن: آقا اگر این حالت زیاد براش پیش میاد چیکار کنه؟ حضرت فرمودند اعتنا نکنه.
بعد یک نکته حضرت فرمودن که این نکته خیلی مهمه؛ نه فقط در نمازهامون، در بسیاری از عباداتی که ما داریم. گاهی در یک تطهیر؛ اینکه شما یک جای نجسی رو بخوای دوباره شستشو بدی و تطهیر کنی، این یک عمل عبادیه، حالا بخوای در اون عمل عبادی شک زیاد داشته باشی، یا اینکه مثلاً میخوای یک مسئله شرعی رو انجام بدی هی نسبت بهش تردید در دلت ایجاد بشه. حضرت فرمود: برای شیطان در خراب کردن نمازتون راه باز نکنید، یه کاری بکنید که شک به دلتون نیاد. مثلاً یکی میگه: آقا من تو تعداد رکعات نماز شک میکنم؛ انگشتر داشته باش، رکعت اول انگشتر رو بذار تو انگشت اول، دوم جابهجا کن، سوم جابهجا کن، چهارم جابهجا کن، دیگه شک نمیکنی. یا زیاد شک میکنی، نمازتو برو به جماعت بخون؛ یا ذهن الان درگیره، یک لحظه به خودت آرامش بده، اذان و اقامه بگو تا بتونی نماز بدون شکی بخونی.
جاهایی که نباید به شک اعتنا کرد.
حالا آنچه که در فتاوا و کتابهای شرعی آمده، کجا کلاً ما نباید به شکمون دقت بکنیم؟ این رو بگم و چند نکته هم به مناسبت موضوع و شرایط عرض کنیم:
شک بعد از محل:
مثلاً شما رفتی به رکوع، شک میکنی من سوره حمد خوندم؟ اینجا باید چه کرد؟ (خطاب به حضار: آقای حسینی، چیچی میخوری؟ گرسنته؟ کندی این ناخنه رو؟ خب خدا رو شکر، داری پولیشش میکنی؟! میثم هم داره وسط نماز میخنده! تو همینجوری هم نمیفهمم نماز چی میخونی، میای وسط سخنرانی ما نماز میخونی! عیب نداره…). خب اینجا باید چه کرد وقتی که شما از محل عبور کردی؟ (نه محل شهید امیرخیزی و اینا! نه، اینجا که عبور کردی برگرد، کجا میخوای بری بهتر از بیتالزهرا (س)!). ولی اگر مثلاً در اثنای رکوع شک کردی: آقا من سوره حمد خونده بودم؟ دیگه اعتنا نکن. یا مثلاً حتی بعد از غسل؛ طرف غسلش تمام میشه داره از حمام میاد بیرون، میگه من غسل کردم یا نه؟ اعتنا نکن.
شک کثیرالشک:
گفتیم اگر کسی در نمازش زیاد شک میکنه و این در چند وعده پشت سر هم تکرار میشه، صبح رو خوند شک کرد، ظهر رو خوند شک کرد، شب رو خوند شک کرد، دیگه بره روانپزشک! یا اگه میخواد کارش به روانپزشک نرسه، دیگه بیش از این به شک خودش اعتنا نکنه و نمازش رو همونجوری ادامه بده.
شک امام جماعت در شماره رکعات:
اگر مأمومینش مطلع باشند از تعداد رکعات؛ مثلاً یه آقایی داره نمازشو به جماعت میخونه، امام جماعت هم هست، شک میکنه، دیگه اونم یه انسانه دیگه، میگه رکعت آخر بود که… خب باشه یه «الحمدلله»، «اشهد ان لا اله الا الله» میگم، اگر صدایی از کسی بلند نشد پس رکعت آخره؛ اما اگه دیدیم نه یکی دو نفر گفتن «بحول الله»… آخه برای خود من پیش اومده، همچین پیرمرده بود با همون لهجه گفت: بابا حاجآقا باشه دیگه، فهمیدیم دیگه! حالا عیبی نداره که.
شک در نماز مستحبی:
اگر کسی نماز مستحبی میخواند — که شما نمیخوانید! برای نمیدونم مثل من، منم اهل نماز مستحبی نیستم، ما هر وقت بخوایم یه مستحبی انجام بدیم دیگه خیلی شاخ گاو بشکنیم یه صلوات میفرستیم بر محمد و آل محمد (اللهم صل علی محمد و آل محمد). البته بهغیر از آقای چلیپا که قبل از جلسه نماز مستحبی میخوانند! ولی اگر شک کردی در نماز مستحبی، شک در نماز مستحبی مورد اعتنا نیست.
خب، به ساحت مقدس حضرت فاطمه معصومه (س) و حضرت نرجس خاتون (س) هم صلواتی ختم بفرمایید. (اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم).
ایام فاطمیه و ریشه مصائب در واقعه سقیفه
ایام پرسوز و گداز فاطمیه را سپری میکنیم و شهادت حضرت زهرای مرضیه (س)؛ که شما در هر مصیبتی از مصائب آلالله وقتی که توجه میکنید، میبینید اهلبیت (ع) گِرا و کُدِ سقیفه را دادند و نظرها را جلب کردند به جریان غصب خلافت و قتل محسن بن علی (ع) و شهادت زهرای مرضیه (س). حتی شما در تشییع جنازه امام هادی (ع)، میگن یکی از کنیزان خانه امام هادی (ع) داد میزد که: «امان از روز دوشنبه!» دوشنبه روزی است که هیزم درِ خانه حضرت زهرا (س) آوردند.
شاید برای هجوم سوم؛ در دو هجوم اول حالا برخی قائلند بیش از اینها به خانه حضرت (س) هجوم برده شد، ولی آنچه که مشهوره دو مرتبه به سمت خانه حضرت (س) رفتند که امیرالمؤمنین (ع) را برای بیعت به مسجد بیارند و حضرت (ع) امتناع میکرد. گاهی میفرمود دارم قرآن رو جمع میکنم، گاهی هم میفرمود مگه پیغمبر خلیفه برای خودش تعیین نکرده؟ و از حق خودشون دم میزدند.
تا بار سوم که ملعون دومی به همراه غلام سیهروی خودش مغیرة بن شعبه خبیث و قنفذ که غلام ابوبکر بود و خالد بن ولید و یک سری از تخم و ترکههای احزاب و مشرکین — که اینها مانده بودند حالا یا به ظاهر مسلمان شده بودند و در قلوبشون همان بتپرستان و مشرکین سابق بودند — آمدند به سمت خانه امیرالمؤمنین (ع). که این در واقع یک کودتای نظامی بود؛ چون آن حالی که بر مدینه پیغمبر حاکمه اینه که همه چماقبهدستند. یه قبیلهای که اینها سالی یک بار میآمدند برای خرید مایحتاجشون، اینها رو عمر نگه داشت، بهشون وعدههای فراوان اقتصادی داد و گفت بمانید تا خلاصه ما بتونیم کارمون رو پیش ببریم. و اینها عددشون چندین هزار نفر بود که تو مدینه میچرخیدند، به زور برای ابیبکر خبیث ملعون بیعت میگرفتند و خلاصه یک جوّ حکومت نظامی ایجاد کرده بودند. همه بیعت کرده بودند، ولی تا امیرالمؤمنین (ع) و اهلبیت (ع) و زهرای مرضیه (س) بیعت نمیکردند، عملاً کار رسمیت پیدا نمیکرد و معتبر نمیشد.
شرح هجوم سوم و به آتش کشیدن خانه وحی
لذا برای بار سوم، اینبار به همراه هیزم، به همراه اراذل و اوباش آمدند پشت در خانه فاطمه زهرا (س). و تاریخ مینویسد مرحوم علامه مجلسی نقل میکنه که وقتی اینها آمدند پشت در، بیبی دو عالم (س) پشت در منزلشون کانت قاعدتاً خلف الباب؛ پشت در حضرت (س) نشسته بود، در حالی که سر مبارکشون رو به دستمالی بسته بودند و جسمشون از شدت مصیبت و داغ عظیم رحلت پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) بسیار… حالا یه صلوات بفرستید قاچاقی نشه (اللهم صل علی محمد و آل محمد)… لاغر و خلاصه کمرمق شده بود.
وقتی خبیث شروع کرد داد زدن که: «لَئِن لَم یَخرُج عَلِیّ (ع)…» قسم داره یاد میکنه که اگر علی (ع) از منزل برای بیعت خارج نشه، «لَأُحرِقَنَّ الدّارَ وَ مَن فیها»؛ این خانه رو با هر آن کسی که داخلش هست آتش میزنم! یک سؤال از او پرسیده شد که: «فیها فاطِمَة (س)؟» تو میدونی تو این خونه فاطمه (س) است؟! نانجیب گفت: «وَ إن…» حتی اگر فاطمه (س) هم در این خانه باشه برای من تفاوتی نداره، من این خونه رو آتیش میزنم! و این بزرگترین هتک حرمت نبی مکرم بود بعد از شهادتشون. چون مؤمن عادی حرمتش در بعد از مماتش مثل حرمتش در دوران حیاتشه؛ اگر یک روزی یکی از مؤمنین از دنیا بره شما بعد از مرگش هم نمیتونی پشت سرش حرف بزنی و غیبتشو بکنی، چون حرمتش سر جاشه، چه برسه به حرمت پیغمبر!
بیبی دو عالم (س) از جا بلند شد فرمود: «ما لَکَ وَ لَنا؟» تو رو با ما چه کار؟ میدونی اینجا کجاست؟ از کی تا حالا تو به خودت اجازه میدی که بیای درِ خانه ما رو آتش بزنی، هیزم درِ خونه ما بیاری؟ ملعون خبیث توهین کرد به حضرت زهرا (س)، جسارت کرد، و آنچه که نباید اتفاق میافتاد اتفاق افتاد… هیزمها را آتش زدند و بیبی دو عالم (س) پشت در، هم از آتش، صورت بیبی آسیب دید و هم از لگدی که اون ملعون ازل و ابد به در کوبید: «رَکَلَ البابَ بِرِجلِه»؛ آنچنان لگد زد به در که بیبی دو عالم (س) بین در و دیوار قرار گرفت. به همین هم اکتفا نکرد، بلکه فاطمه (س) را بین در و دیوار فشار داد… خب این مصیبت عظیم که ناله زهرای مرضیه (س) بلند شد… که حالا من خیلی مختصر عرض میکنم که اینجا خیلی مصائب عظیمه و خیلی جانسوزه.
روز احراق بیت و حقیقت ارتداد امت
ولی این روز که روز «إحراق بیت علی (ع) و فاطمه (س) و الحسن (ع) و الحسین (ع)» است، این روز رو امام صادق (ع) به عنوان روزی معرفی میکنه که داغش از داغ کربلا هم تلختر و سختتره. بعد خود حضرت دلیلش را هم میفرمایند: «لِأَنَّهُ أَصلُ یَومِ العَذاب»؛ اصلاً عذاب در این روز بر امت نازل شد. نتیجه عملیش چی بود؟! ارتداد امت! همه کافر شدند الا سه نفر. حالا شاید برای شما سؤال پیش بیاد که مگه اون اصحابی که بعد از پیغمبر بر عهد امیرالمؤمنین (ع) مونده بودند فقط سه نفر بودند؟ نه، بیشتر بودند، ولی در اون امتحان همه رفوزه شدند الا سه نفر. حضرت فرمود بعد از چند روز که گذشت، یه عدهای که حالا اسمهاشون اینقدر مقدسه چه برسه به خودشون، اومدن یکییکی ملحق شدند. و این عظمت فتنه رو میرسونه؛ فتنه، فتنه عظیمی بود. نه اینکه در جریان حقانیت امیرالمؤمنین (ع) شک کنند، بلکه در نوع عملکرد خودشون دچار خطا شدند، برخی از اینها در نوع عملکرد امیرالمؤمنین (ع) شک کردند که چرا امیرالمؤمنین (ع) اینچنين عمل میکنند.
این مصیبت و این داغ به عنوان مصیبت مرجع در تمام مصائب ازش یاد شده. میان شما عاشورا میخوانید میگه: «اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد»؛ نه اینکه این رو شما فقط در زیارت عاشورا بخوانید، حتی سیدالشهدا (ع) در گودال قتلگاه تیر به قلب حضرت (ع) که خورد، حضرت (ع) این خونها رو جمع میکرد به محاسن میزد و گفت: خدایا تو شاهد باش که من کشته روز دوشنبهام، ابابکر و عمر منو دارند میکشند! زینب کبری (س) صدا میزد: «بِأَبِی مَن نُهِبَت عَسکَرُهُ یَومَ الإِثنَین»؛ پدر و مادرم فدای آن آقایی که لشکرش در روز دوشنبه تار و مار شد! عاشورا روز جمعه است، دوشنبه چه روزی بود؟ عرض شد روز هجوم به خانه زهرای مرضیه (س) یا حالا روز تشکیل سقیفه. حضرت مدام گِرا به اون قسمت میدن.
امام کاظم (ع) نشسته بودند، حضرت لعن میکردند اون دو ملعون رو، یاد میکردند از مظلومیت، بعد حضرت میفرمود: «هُتِکَ وَاللهِ حِجابُ الله»؛ حجاب خدا دریده شد! یعنی شما برای یک ناموس، چه زن باشه چه منزل باشه، یه پردهای به عنوان حریم قرار میدی، گاهی این پرده از یک درِ عظیمی که برای یک قلعه قرار میدن حرمتش بیشتره. قریب به مضمون میگم وگرنه آنچه که امام کاظم (ع) میفرماید خیلی عظیمه؛ حضرت فرمود به خدا قسم حجاب خدا رو دریدند! یعنی اینها حرمت خدا رو شکستند.
مقام نوری حضرت فاطمه (س) و ریشه گناهان عالم
فاطمه (س) ناموس خدا بود. فاطمه (س) رو خدا از نور قدرت خودش آفریده بود، فاطمه (س) رو خدا از نور عظمتش آفریده بود، فاطمه (س) انسیةالحوراء بود. قبل از اینکه آدم خلق بشه، نور زهرای مرضیه (س) مشغول تحمید و تقدیس بود. در روایت ببین؛ خداوند عالم از نور فاطمه (س) آسمانها و زمین را آفرید. وقتی در آسمان، خدا ظلمت رو به قدرت خودش مسلط کرد—ظلمتی که دیگه ملائکه هم همدیگر رو نمیدیدند، اگر کسی دستشو خارج میآورد دستشو نمیدید—در اون ظلمت که ملائکه جزع کردند که: خدایا، از روزی که ما با این پنج نور مقدس آشنا شدیم هیچ وقت هیچ آسیبی و هیچ بدی ندیدیم، حالا این ظلمت چیه که ما بهش گرفتار شدیم؟! خداوند عالم قندیلهایی از نور آفرید، اینها را در سرادقات عرش آویزان کرد، نور اینها عالم را روشن کرد. گفتند: خدایا این نور از کجاست؟ فرمود: این نور اَمَه و کنیز من فاطمه زهراست (س). بعد خداوند عالم فرمود: بدانید تا قیامت هرچه تحمید و تقدیس و تسبیح میکنید شما ملائکه، ثوابش برای فاطمه (س) و شیعیان فاطمه (س) است.
این فاطمه (س) با این عظمت، این فاطمه (س) با این جلالت که عایشه خبیثه با همه آنچه که از حق پنهان میکرد بعضی حرفا رو زده که: وقتی فاطمه (س) وارد میشد پیغمبر اکرم (ص) که رئیس خلقته به پای او برمیخاست، به سمت او میرفت، ازش استقبال میکرد، بعد او رو قرار میداد سر جای خودش همونجا بنشینه، بعد میفرمود: «فَداها اَبوها»؛ منِ پیغمبر فدای تو!
لذا مرجع تمام مصائب عالم اینجاست. کمیت میگه محضر امام صادق (ع) گفتم: آقا نظر شما در مورد اولی و دومی چیه؟ حضرت (ع) تکیه داده بودند به یه متکایی، بالش رو حضرت در آغوششون بود تکیه دادند، بعدش فرمودند: بدان تا قیامت هر لقمه حرامی که کسب میشه، هر نطفه حرامی که منعقد میشه، و هر خونی که به ناحق ریخته میشه، گناهش به گردن اولی و دومیه و اونها مقصر اصلی و مظنون اصلی در اون اتفاق و در اون جنایتند. ببین، مرجع تمام مشکلات، تمام جنایات، همه برمیگرده به این دو وجودِ نحس، به این دو وجودِ نجس!
فتنهای که اینها به پا کردند فتنه عظیمی بود بچهها؛ یعنی شما فکر میکنید مثلاً فتنه فرعون خیلی مهم بوده؟! خدا فرعون رو با آب نسخهشو پیچید، با آب! یا مثلاً فکر میکنید فتنه نمرود خیلی عظیم بوده که ادعای الوهیت میکرد؟! خدا کار نمرود رو با یه پشه تموم کرده بود. ولی اینقدر فتنه سقیفه عظیمه که خدا برای مقابله با این فتنه فاطمه زهرا (س) رو به میدان آورده!
هویت شیعه با فاطمیه و نقد تضعیف مجالس عزا
وقتی فاطمیه میشه ما داریم از مهمترین هویت شیعی صحبت میکنیم؛ اگر فاطمیه نباشه هیچ هویتی نداریم ما، تشیع هویتی نداره. شما الان بیا تشیع رو با غدیر ثابت کن، مگه چقدر میتونی از غدیر مایه بذاری؟! میان وایمیستن جلوت میگن: آقا غدیر منظور این بوده که هر کسی منو دوست داره علی (ع) رو دوست بداره؛ «مَن کُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه»، ولی یعنی دوستی! کی ثابت کرد که این ولی یه معنای بالاتر و عمیقتر و کلیتری داره؟! فاطمه زهرا (س) ثابت کرد. چهجوری ثابت کرد؟! دنبال حیدر (ع) میدوید، از سینهاش خون میچکید، یه طوری کمربند مولا (ع) رو گرفته بود… شما ببینید تاریخ رو؛ قنفذ میزد، مغیره میزد، عمر بن الخطاب میزد، بیبی دو عالم (س) دست از کمربند امیرالمؤمنین (ع) نمیکشید. آخر لباس در دست بیبی پاره شد، بیبی غش کرد روی زمین افتاد!
یک دوستی ساده که نباید اینقدر هزینه داشته باشه! این میدانی که ما شبها میریم و از آرمانها و ارزشهای خودمون دفاع میکنیم، اینها سیره فاطمه (س) است.
چقدر بده، چقدر زشته که شما برای تقویت «میدان»، میداندار رو تضعیف بکنید؟! رئیس میدان رو تضعیف بکنید؟! بگید: این جلسات نباید میدان رو تضعیف بکنه! این حرفا اومد بیرون دیگه، شنیدید دیگه، خیلی این حرفا حرفای خطرناکیه. علما موضع گرفتند، بعدم اون آقا اومد اصلاحش کنه… اینجوری درست نمیشه! آقا منظورش این بود که زودتر تموم کنیم… اصلاً این حرفا کدومه؟! کی رهبر کبیر انقلاب مرحوم حضرت امام برای حفظ امنیت میادین میفرمودند: آقا محرم و صفر شبها هیئتاتونو زودتر تموم کنید وایسید تو خیابونا؟! کی رهبری اون موقع که جنگ اول شد که با غدیر شروع شد، حضرت آقا فرموده بود راهپیمایی غدیر تعطیل نشه با وجود نبود امنیت و احتمال حمله دشمن؟!
ما هرچه داریم از غدیره، هرچه داریم از فاطمیه است. این میدانها ثمره حرکت شبانه فاطمه زهرا (س) در کوچههای مدینه بوده؛ چهل شب بیبی رفته در خانه مهاجرین و انصار، تبیین کرده امر امامت رو، تبیین کرده مظلومیت خودش رو. حالا شما جلسه گرفتن برای حضرت زهرا (س) رو بگید از سر شهوت؟! این بچههایی که میان تو صورت خودشون لطمه میزنند، اینا از سر شهوت به خودشون لطمه میزنند؟! ما الان بیتوفیق شدیم، من خودمو میگم؛ فاطمیهای نبود که سر و صورت ما خونی نباشه، بودیم ما، الان دیگه این توفیقات ازمون رفته، انقدر خودمون رو فاطمیهها میزدیم… و الان نگاه میکنم هرچه برکات اگر تو زندگی ما هست از همون لطمهزدنها برای فاطمه (س) است. بیبی دو عالم (س) سیلی خورد که امروز ما بگیم اقامه عزای برای فاطمه (س) شهوته؟!
دوران ظهور امام زمان (عج) و انتقام از قاتلان حضرت زهرا (س)
لذا وقتی امام زمان (عج) بیاد، اولین اقدام حضرت (عج) در بازستاندن ظلمی است که به مادرشون فاطمه زهرا (س) شده. امام صادق (ع) فرمود: اولین اقدام مهدی (عج) ما اینه که تن نحس اولی و دومی رو از دل خاک خارج میکنه. وقتی اینها از خاک، بدن نحسشون میاد بیرون، همه میبینند این دو بدن سالم و طَرِیّ و تازه است؛ «رَطبَینِ غَضَّین»، انگار تازه از دنیا رفتن! بدن اینها رو حضرت (عج) از درختی آویزون میکنه که این درخت خشکه، تا اینها رو ازش آویزون میکنه درخت حیات پیدا میکنه.
جالبه، در ابتدای دوران بعد از پیغمبر امتحان امت به این دو نفره، در لحظه آمدن و شروع دولت امام زمان (عج) باز امتحان امت به این دو نفره! لذا کسی نیاد بگه: آقا ما ابابکر و عمر زمان خودمون رو بشناسیم؛ خب چرا حضرت (عج) اونها رو از دل خاک میکشه بیرون؟! آقا چقدر شما کینهای هستید! ببخشید، ما هرچه کینهای هم باشیم به امام زمان (عج) نمیرسیم! حضرت (عج) فرمود: با همون هیزمهایی که درِ خانه رو آتش زدند، با همون هیزمها اون دو نفر رو آتش میزنه! گفتند: آقا هیزمها رو چرا نگه داشتید؟! حضرت (عج) فرمود: این هیزمها بین ما به ارث گذاشته میشه؛ امام حسن (ع) ارث داده به امام حسین (ع)، امام حسین (ع) ارث گذاشته برای امام سجاد (ع)، همینجوری…
عده زیادی از اونهایی که زباناً با امام زمان (عج) بیعت کردند، اون نقاب نفاق رو کنار میزنند، میگن: ما میدونستیم حق با این دو نفره! ببین بدنشون تازه از دل خاک خارج شد، ببین درخت مرده بهخاطر بدن این دو نفر زنده شد! غربال صورت میگیره. ببین معلوم میشه اصلاً این دو نفر دو شخص نیستند؛ خیلیا فکر میکنند مثلاً اولی و دومی فقط دو تا شخصن اسم دارند و مشخصات… نه، همونطوری که ما ائمه (ع) حق داریم، همونطور باطل ائمهای داره. اینها رو اهلبیت (ع) اسم بردند، عددشون رو منحصر کردند، افرادش رو مشخص کردند که ائمه کفر کیانند.
لذا امام زمان (عج) که تشریف میارن، بر اساس سنت مادرشون فاطمه زهرا (س)—که خودشون (عج) میفرمودند: «وَ لِی فی إِبنَةِ رَسولِ اللهِ أُسوَةٌ حَسَنَة»—الگوی حاکمیتی امام زمان (عج) زهرای مرضیه (س) است، دولت امام زمان (عج) دولت زهرا (س) است. لذا اولین اقدام حضرت (عج) هم تسویهحساب با قاتلان زهرا (س) است؛ اول از این دو نفر انتقام میگیره به عنوان اصل بدی. حضرت (عج) فرمود: «نَحنُ أَصلُ کُلِّ خَیر، وَ عَدُوُّنا أَصلُ کُلِّ شَرّ»؛ ما اصل خیریم و تمام خیرات و خوبیهای عالم از ما شکل گرفته، و دشمنان ما اصل هر شرّی هستند. اینها اصل شرّند، اینها رو حضرت (عج) آتش میزنه، این گوساله سامری رو امام زمان (عج) آتش میزنه، شیطان رو گردن میزنه، تازه هدایت میاد که در عالم مستقر بشه.
لزوم بغض مقدس نسبت به دشمنان اهلبیت (ع)
لذا رفقا، کسانی میتوانند با امام زمان (عج) باشند که اینها اولاً بغض و کینه و نفرت روزافزون به قاتلان فاطمه (س) دارند. اصلاً محاله کسی نسبت به قاتلان فاطمه زهرا (س) بیتفاوت باشه یا نفرت عمیقی نداشته باشه، بگه: «بدم میاد، خوشم نمیاد، ولی حالا اینجوری که شما هی داری لعن میفرستید و ختم لعن میگیرید دیگه نه»؛ اینها نمیتونند با امام زمان (عج) حرکت کنند! من یه روایتی شنیدم—حالا خودم جایی ندیدم—که امام زمان (عج) که بیاد، دو سوم مسیحیان شیعه میشن و دو سوم شیعیان کافر میشن! این کفر کجاست؟! یعنی اینها چه اتفاقی براشون میفته؟! بینماز میشن؟! نه، اصلاً کسی سر نماز دعوا نداره، همه دعواها در همین حب و بغضه!
به آقا (عج) میگن: آقا چه خبره؟! چقدر با خودت کینه آوردی؟! چرا اینقدر آدم میکشی؟! چرا اینقدر خون میریزی؟! کی میتونه به حضرت (عج) بگه آفرین آقا دمت گرم؟! اونی که تمام وجودش پر از کینه است! این کینه، کینه مقدسه؛ این همون چیزیه که امام زمان (عج) در قلبش نگه داشته، داره شب و روز با این امر زندگی میکنه، بر این اساس گریه میکنه.
آسید باقر هندی فرزند آسید محمد هندی از علمای بزرگ میگه: در روز غدیر مشرف شدم به محضر امام زمان (عج)—حالا در عالم رؤیا یا مکاشفه—دیدم روز غدیر امام زمان (عج) مکروب و مهموم و محزون است! گفتم: آقا شما در عید ولایت، عید غدیر هم ناراحتید؟! حضرت (عج) بهش فرمود: «آسید باقر! بعد از بیتالاحزان مادرم فاطمه (س)، ما اهلبیت (ع) خانه شادی نداشتیم! ما مگه انتقام مادرمونو گرفتیم؟!».
امیرالمؤمنین (ع) خضاب نمیکرد در جنگها. گفتند: آقا چرا شما خضاب نمیکنید؟! دستور میدید همه خضاب میکنند، محاسنشون رو رنگ میکنند سفیدیها معلوم نشه که دشمنان نگن یه عده پیرمرد اومدن در مقابل ما صفآرایی کردند، ولی خود شما خضاب نمیکنید با اینکه همه محاسنتون سفیده؟! گفتند آقا چرا خضاب نمیکنید؟! حضرت (ع) فرمود: «نَحنُ قَومٌ بِالمُصیبَة»؛ ما داغداریم! تا ابد مجروحِ زخم کاریام، وای من از این امانتداریام…
لذا ما فاطمیها دور هم جمع میشیم هی میگیم اومدن درِ خانه رو آتش زدن. چرا هی تکرار میکنی؟! باید این بغض مقدس و این کینه مقدس در دلت بمونه. تو وقتی از قاتلان حضرت زهرا (س) بدت بیاد، از دروغ گفتن بدت میاد؛ اگر هنوز به دروغ گفتن علاقهمندی، به نامحرم علاقهمندی، به مالی که دیگران دارند چشم حسد داری، معلومه تو هنوز از قاتلان فاطمه (س) بدت نیومده! تو وسط بازی میکنی! امام زمان (عج) بیاد اول با قاتلان مادرش (س) تسویه میکنه. و عجیبه، در یک روایتی حضرت (عج) فرمود شیعیان هم در این انتقام شریکند؛ انشاءالله باشیم، ما هم در انتقام گرفتن از قاتلان فاطمه (س) شریک باشیم. «بِأَبِی أَنتِ وَ أُمِّی یا مَولاتی وَ یا سَیِّدَتی یا فاطِمَةَ الزَّهراء (س)».
کرامت لعن قاتلان زهرا (س) و توجه امام صادق (ع)
داغ زهرای مرضیه (س) همان داغیه که هیچوقت بر دل ائمه (ع) ما سبک نشده، همیشه مثل یک آتشی وجود اینها را سوزانده. راوی آمد محضر امام صادق (ع)، حضرت (ع) مشغول خوردن خرما بودند، دید خیلی انگاری این رفیقش حالش خوب نیست. حضرت (ع) فرمود: فلانی، سرِ کیف نیستی؟! گفت: آقا داشتم میومدم دیدم مأموران حکومتی یه زنی رو دارند کشونکشون میبرند و این از شیعیان شما بود. حضرت (ع) فرمود جرمش چی بود؟! گفت: آقا ظاهراً قاتلان مادر شما رو لعن کرده بود.
بهخاطر همین بلافاصله امام صادق (ع) به نماز ایستادند، برای آزادی این زن دعا کردند. بعد از نماز فرمودند: فلانی برو که این زن آزاد شد، بیارش پیش من. میگه این خانم را آوردند محضر امام صادق (ع)، حضرت (ع) برای تشکر هدیهای به او دادند، بعد پرسیدند: چی شد که لعن کردی قاتلان مادر ما رو؟! گفت: آقا، زمین که خوردم یاد مادر پهلوشکسته شما (س) افتادم. برای همین یه کار، اینقدر به چشم امام صادق (ع) اومد!
هر کی میخواد به چشم این خانواده (ع) بیاد، باید برای حضرت زهرا (س) کار کنه. هر کی میخواد به چشم امام زمان (عج) بیاد، باید تو این فاطمیه مشکی به تن کنه، عزاداری کنه، خرج کنه، گریه کنه، شب و روز نشناسه برای داغ اون خانمی (س) که حضرت (ع) فرمود دیگه تو اون ایام آخر عمرش ملازم بستر بود؛ «وَ لَزِمَتِ الفِراش، وَ ذابَ لَحمُها، وَ نَحِلَ جِسمُها، وَ صارَت کَالخَیال»… گوشت تنش ذوب شده بود، بدنش نحیف شده بود، دیگه یک خیالی و شبحی از او به جا مانده بود…








